Να της πεις, το διάβασμα ...

Να της πεις, το διάβασμα ...

ΑΠΟΨΕΙΣ > Θα το πω στη δασκάλατης Νάσης Πετριτσοπούλου

Η ανάγνωση ως ελεύθερη επιλογή δεν εκβιάζεται, δεν επιβάλλεται και δεν προγραμματίζεται. Για να γίνει πλήρως κατανοητή η θέση μου θα σου ζητήσω να αντικαταστήσεις για μια στιγμή το διάβασμα με το παιχνίδι. Φαντάζεσαι να λες στο παιδί σου: «Παίξε!»  και να του εξηγείς τα οφέλη του παιχνιδιού για να το πείσεις; Ε, λοιπόν τόσο αδιανόητο είναι να λέμε σε κάποιον: «Διάβασε», με τον ίδιο τρόπο δηλαδή που του λέμε: «Στρώσε το κρεβάτι σου, κάνε μπάνιο και μελέτησε τα μαθήματά σου»

Η μελέτη είναι υποχρέωση, ενέχει επομένως το στοιχείο του καταναγκασμού, αλλά τουλάχιστον αποτελεί μια αποδεκτή ή σχετικά αποδεκτή κοινωνική συνθήκη, καθώς συνδέεται λογικά με τη φοίτηση και τη μαθητική ιδιότητα.

Επομένως στα πλαίσια του γονεϊκού ρόλου είναι θεμιτό να υπενθυμίσουμε στο παιδί μας να μελετήσει, να συζητήσουμε μαζί του στη λογική βάση των υποχρεώσεών του την ανάγκη αυτή, καθώς και τον κόπο  που οφείλει να καταβάλει, προκειμένου να κατακτήσει τη γνώση.

Η εξωσχολική ανάγνωση όμως δεν μπαίνει σε κανένα υποχρεωτικό καλούπι. Ακριβώς όπως και το παιχνίδι αποτελεί ελεύθερη επιλογή ελεύθερου και σκεπτόμενου ανθρώπου. Μπορούμε να την καλλιεργήσουμε, να την ενθαρρύνουμε, να τη διδάξουμε φυσικά με το προσωπικό μας παράδειγμα, αλλά ποτέ να την επιβάλουμε στο παιδί μας ή οπουδήποτε.

Άλλωστε τι νόημα έχει η ανάγνωση κατόπιν εντολής, αν όχι να καλλιεργηθεί το μίσος εναντίον της, ακριβώς όπως παλιά που οι δάσκαλοί μας μάς επέβαλλαν για τιμωρία την 100 φορές αντιγραφή ροκανίζοντας τη λιγοστή επιθυμία για γράψιμο;

Όχι επειδή πρέπει λοιπόν… επειδή μπορείς να διαβάσεις! Γι’ αυτό έχει ανεξάντλητο νόημα να το κάνεις ή έστω να το δοκιμάσεις. Κι όπως με τα παιχνίδια, έτσι και με τα βιβλία διαλέγουμε αυτά που  θα διαβάσουμε ως το τέλος, θα αγαπήσουμε και θα ξαναδιαβάσουμε, θα βάλουμε κάτω από το μαξιλάρι μας, θα κοιτάξουμε τρυφερά, με θαυμασμό ή περίσκεψη.

Αλλά… το πρώτο δικαίωμα του αναγνώστη είναι να μη διαβάσει, το σεβόμαστε και δεν είναι τυχαία πρώτο, αφού η ανάγνωση αντλεί όλη της την αξία και το νόημα από αυτήν ακριβώς τη συνθήκη. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε πως κανένας συγγραφέας δεν εξαναγκάστηκε από άλλους να γράψει, πώς θα μπορούσε επομένως να απαιτήσει από οποιονδήποτε να τον διαβάσει;

 Διαλέγουμε λοιπόν αν, πότε, πώς, πόσο, τι θα διαβάσουμε- εμείς και τα παιδιά μας- που θα πει  συμμετέχουμε στη μαγεία της ανάγνωσης με όρους μέθεξης, τιμώντας αυτήν και μας.

 

.

 

Άλλα άρθρα στην ίδια κατηγορία: Θα το πω στη δασκάλα